O 76ej DYWIZJI

76-a Gwardyjska Czernichowska Dywizja Desantowo Szturmowa Orderu Czerwonego Sztandaru

small

Historia Dywizji rozpoczyna się  1 września 1939, gdy powstała 157 Dywizja Strzelców z przekształconego 221 Tamańskiego Czarnomorskiego Regimentu Piechoty. Na początku II Wojny Światowej składała się głównie z oddziałów Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a jej podstawowym zadaniem było stworzenie linii obrony wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego.

15 września 1941 Dywizja została wysłana na pomoc obrońcom oblężonej Odessy. 22 września połączone siły przeszły do ofensywy i zajęły wsie Liczewka i Gilendorf. Do 20 listopada Dywizję przerzucono do Noworosyjska, by uczestniczyła w operacji desantowej ?Feodozja? wraz z kontyngentem transkaukaskim i Flotą Czarnomorską. Powodzenie operacji pozwoliło przejąć kontrolę nad Półwyspem Kercz i pozwoliło na wsparcie obleganego Sewastopola. Od 25 do 30 lipca 1942 Dywizja wyparła Niemców i przeszła na drugi brzeg Donu odbijając Krasnojarsk. 4 sierpnia Dywizja skierowała się na północ, w kierunku rzeki Aksai. Od 6 do 10 sierpnia starała się wyprzeć wroga z przyczółków, nie pozwalając na rozwinięcie kontrofensywy. Od września 1942 roku Dywizja, w ramach 64 Armii, zajęła pozycje obronne na górskiej polanie Elhi. 10 stycznia 1943 roku połączone siły Frontu Stalingradzkiego przechodzą do ofensywy. Podczas Bitwy Stalingradzkiej 76a Dywizja pojmała ponad 10.000 hitlerowskich żołnierzy, ponad 10.000 kolejnych zabijając w walce. Do 3 lipca oddziały Dywizji były częścią Frontu Brańskiego w regionie Tulskim (w okolicach miasta Biełew). 12 lipca przy pomocy zaimprowizowanych środków członkowie jednostki zaczęli przeprawiać się przez rzekę Okę, zdobywając do końca dnia przyczółki zwalczając przy tym ponad 1500 żołnierzy wroga, 45 stanowisk ogniowych, 2 czołgi i biorąc do niewoli 45 żołnierzy.

W rejon Czernichowa Dywizja została skierowana 8 września, by po trzech dniach ciągłego natarcia wbić się na 70 km w głąb pozycji przeciwnika. Do 20 września dotarła ona do wsi Tołstolas, 3 kilometry na północny-wschód od Czernichowa, by następnie zdobyć miasto i skierować się dalej na zachód. To od tego wydarzenia pochodzi przydomek Dywizji, nadany dekretem Naczelnego Dowództwa ? ?Czernichowska?. Została ona nagrodzona Orderem Gwardii i od tej chwili była znana jako 157 Gwardyjska Dywizja Strzelców. 17 lipca 1944 roku Dywizja, jako część 1 Frontu Białoruskiego, rozpoczęła ofensywę na północny zachód od miasta Kowel. Po brutalnych walkach awangardy, 21 lipca ruszyła w stronę Brześcia zamykając w okrążeniu i następnie eliminując siły wroga.  Będąc częścią 2 Frontu Białoruskiego, 25 stycznia, po szybkim marszu odcięła miasto Toruń, otaczając 32 000 żołnierzy wroga. Twierdza Toruń została zdobyta. 23 marca zajęła szturmem Sopot, następnie przesuwając się w kierunku Oliwy i Gdańska. Do 30 marca Gdańsk został zdobyty. Kierując się z Gdańska w stronę Niemiec, 24 kwietnia Dywizja została skoncentrowana w okolicy wsi Kartno, 20 kilometrów na południe od Szczecina. O świcie 26 kwietnia 76-a dołączyła do sił oskrzydlających Szczecin i pokonując linię obrony wroga, wygnała Niemców z miasta przed końcem dnia. 2 maja Dywizja zdobyła miasto Güstrow, by dzień później, pokonując 40 kilometrów, oczyścić z przeciwnika miasta Karow i Bützow. O godzinie 14 oddziały 76-ej dotarły do Morza Bałtyckiego, gdzie na obrzeżach miasta Wismar spotkały się z oddziałami powietrznodesantowymi Korpusu Ekspedycyjnego.

Zaraz po zakończeniu wojny, oddziały 157-ej zostały przeniesione z Niemiec do miasta Kirow i przekształcone w pełnoprawną jednostkę powietrznodesantową. Wiosną 1947 Dywizja została przeniesiona do Pskowa. Tu zaczyna się nowy rozdział w jej historii. Od 1948 roku Dywizja ćwiczyła desant z powietrza, by latem pod wodzą gen. Margiełowa przeprowadzić pierwszy pokaz swoich możliwości bojowych. W marcu roku 1970 uczestniczyła w ćwiczeniach połączonych rodzajów wojsk „Dźwina”. Kilka tysięcy desantników wylądowało wtedy na pokrytych śniegiem polach Białorusi. Podczas ćwiczeń po raz pierwszy wykorzystano do desantu wojsk samolot An-22, wyznaczając tym samym kierunek rozwoju nowych typów maszyn transportowych. Od 1979 do 1989 Dywizja służyła podczas interwencji ZSRR w Afganistanie. Od 1988 do 1992 spadochroniarze służyli w Armenii, Azerbejdżanie, Gruzji, Kirgistanie, Naddniestrzu i Południowej i Północnej Osetii, tłumiąc konflikty etniczne. Pod koniec 1995 roku na bazie 76-ej DDSz stworzono brygadę skierowaną na misję pokojową do byłej Jugosławii. Czarną kartą w historii jednostki jest udział w Wojnie Czeczeńskiej 1994/1995. 120 żołnierzy i oficerów nie wróciło do domu po walkach o wzgórze 776. Od 18 sierpnia 1999 personel Dywizji brał udział w walkach z terrorystami i bojownikami w Republice Dagestanu i Czeczenii.

W wyniku restrukturyzacji w roku 2002 Dywizja stała się pierwszą zawodową Dywizją Powietrzno Desantową w Federacji Rosyjskiej, zaś od 2006 roku nosi nazwę Dywizji Desantowo-Szturmowej.

8 sierpnia 2008 roku wraz z 5 Armią przekroczyła Tunel Rokijski i została skierowana do obrony oblężonego Cchinwału. Pozostała część 76-ej, 11 sierpnia, po desancie z morza, została skierowana do zajęcia portu Poti. Następnie, po sforsowaniu i zabezpieczeniu wąwozu Kodori, połączone siły Dywizji skierowały się w kierunku Gori. Miasto zostało zdobyte 13 sierpnia i pozostawało pod kontrolą i okupacją do 22 sierpnia 2008.


UWAGA! W związku z obecną sytuacją na Ukrainie pragniemy podkreślić, że jako GRH jesteśmy apolityczni i odcinamy się zarówno od polityki prowadzonej przez W. Putina jak i od interwencji 76ej DDSz, na Krymie i we wschodniej Ukrainie. Nie mamy również zamiaru brać udziału w dyskusjach dotyczących konfliktu ani komentować informacji o stronach tego konfliktu. Jednocześnie wyrażamy głębokie ubolewanie nad losem ludzi cierpiących pośrednio i bezpośrednio w wyniku działań zbrojnych prowadzonych na terenie Ukrainy. 


Oto historyczne naszywki 76ej DDSz (w kolejności chronologicznej):

 

 

Contact Us

Powered by themekiller.com